Don’t separate «Movement» & «Party». Ιστορικό άρθρο του Howard Hawkins [1] με αφορμή τον εσωτερικό διάλογο των Πρασίνων των ΗΠΑ [2] που πρωτοδημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1990. Το κείμενο διατηρεί ακέραιο το ενδιαφέρον του καθώς ο διάλογος ανάμεσα στην «εκλογική» και στην «εξω-εκλογική» αντίληψη της πολιτικής στα Πράσινα κόμματα είναι οικείος και στην Ελλάδα.

Του Howard Hawkins

Αυτό που πριν μια δεκαετία (του ’80) έκανε τους Πράσινους της Δυτικής Γερμανίας κάτι νέο και διαφορετικό, ήταν ότι υπήρξε ένα κόμμα των κοινωνικών κινημάτων – των λαϊκών κινημάτων για την ειρήνη, το περιβάλλον, την απελευθέρωση των γυναικών, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη συμμετοχική δημοκρατία. Αυτό ουσιαστικά, τους διαφοροποίησε από τα παλιά κόμματα, τα οποία έχουν καθαρά εκλογικό προσανατολισμό και αποτελούνται από επαγγελματίες πολιτικούς. Αυτό το χαρακτηριστικό των δυτικογερμανών Πρασίνων είναι κατά μεγάλο μέρος αυτό που ενέπνευσε ριζοσπάστες ακτιβιστές από ανομοιογενή εξωκοινοβουλευτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο να ενωθούν ως Πράσινοι.

Οι Πράσινοι συνεπώς αντιπροσωπεύουν μια νέα πολιτική – μια πολιτική της λαϊκής συμμετοχής, όπως είναι η ίδια η φύση των κοινωνικών κινημάτων, η οποία επεκτάθηκε στην εκλογική αρένα χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του κοινωνικού κινήματος. Αυτή η προέκταση του συμμετοχικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα των λαϊκών κινημάτων στην εκλογική αρένα έπρεπε να γίνει μέσω των συλλογικών αποφάσεων από τα μέλη, εκπαιδεύοντας έτσι πράσινους υποψηφίους και εκλεγμένους σε θέσεις εξουσίας και μέσα από τη συχνή εναλλαγή των προσώπων σε αυτές τις θέσεις. Με τον τρόπο αυτό ο λαϊκός έλεγχος θα συνεχιζόταν και θα είχε αποτραπεί η δημιουργία μιας ελίτ επαγγελματιών πολιτικών με προσωπικό ενδιαφέρον καριέρας. Αυτοί οι στόχοι θα είχαν επιτευχθεί με την πλήρη συμμετοχή του Πράσινου «κόμματος», των υποψηφίων του και των εκλεγμένων λειτουργών του, στο εξωκοινοβουλευτικό κίνημα του ακτιβισμού, των εναλλακτικών εγχειρημάτων και της ενημέρωσης του κόσμου. Προκειμένου να δουλέψει αυτός ο συνδυασμός εκλογικής και εξω-εκλογικής δραστηριότητας, λαϊκής συμμετοχής και αυστηρής λογοδοσίας της ηγεσίας, δεν θα μπορούσε να υπάρχει διαχωρισμός του εκλογικού «κόμματος» από τα απλά μέλη.

Τα παλιά κόμματα είναι απλώς σκιές του κράτους, ένα κόμμα εκτός εξουσίας είναι απλά υποψήφιο για να αναλάβει αξιώματα στην υπάρχουσα κρατική δομή. Οι Πράσινοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι αν απλά αλλάξουν ένα σύνολο ανθρωπίνου δυναμικού του κράτους με κάποιο άλλο, αυτό δεν θα οδηγούσε σε μια θεμελιώδη δομική αλλαγή γιατί η δυναμική δομή του καπιταλισμού βρίσκεται κυρίως έξω από τα εκλεγμένα σώματα της πολιτείας. Η δράση μιας πολιτικής ελίτ που δρα στο όνομα των πολιτών δεν έχει την δύναμη να αλλάξει το σύστημα. Όμως η απευθείας δράση των ενεργών πολιτών έχει τη δύναμη. Ο ρόλος των εκλεγμένων πολιτικών στη νέα πολιτική στρατηγική των Πρασίνων δεν ήταν να πάρουν τον έλεγχο του κράτους, αλλά να αποκτήσουν την εμπειρία του συστήματος και να φέρουν νέους ανθρώπους σε ένα κατά βάση εξωκοινοβουλευτικό κίνημα με στόχο ένα νέο αποκεντρωμένο σύστημα πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας.

Δυστυχώς, με την εκλογική επιτυχία, οι Πράσινοι άρχισαν να οπισθοχωρούν από τη γνήσια πράσινη προσήλωση στις δεσμευτικές εντολές της βάσης, στην εναλλαγή και στην έμφαση στην εξω-εκλογική δράση. Θέλησαν να διατηρήσουν τους ωραίους μισθούς και το δημόσιο κύρος που προέκυψαν με το προνόμιο του αξιώματος. Σύντομα οι Πράσινοι χωρίστηκαν. Οι «realos» (οι πραγματιστές) θέλησαν να παίξουν το συμβατικό κοινοβουλευτικό παιχνίδι, κατέλαβαν θέσεις της εκτελεστικής εξουσίας μέσω ενός κυβερνητικού συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες και άρχισαν να αντιτίθενται στις δεσμευτικές εντολές της βάσης, στην εναλλαγή, και στην έμφαση στην εξωκοινοβουλευτική δράση. Οι «fundis» (οι θεμελιακοί) θέλησαν να διατηρήσουν την πίστη στις δεσμευτικές εντολές, στην εναλλαγή και στον ακτιβισμό και να αντιπολιτευτούν, μένοντας εκτός του συνασπισμού και των αρμοδιοτήτων της εκτελεστικής εξουσίας του υπάρχοντος συστήματος, μέχρις ότου το εξωκοινοβουλευτικό κίνημα να πάρει την εξουσία για να ανατρέψει το παλιό σύστημα. Οι realos σήμερα, με έναν στους πέντε Δυτικογερμανούς Πράσινους να λαμβάνουν μισθούς ως εκλεγμένοι αξιωματούχοι ή ως προσωπικό των εκλεγμένων ή του κόμματος, έχουν μια μεγάλη και θεσμοθετημένη βάση συμφερόντων καριέρας στους Πράσινους. Η στρατηγική των realos έχει κυριαρχήσει και οι Πράσινοι ολοένα και περισσότερο από-ριζοσπαστικοποιούνται και συμμετέχουν στη διαχείριση ενός συστήματος το οποίο είχαν κάποτε ξεκινήσει για να αλλάξουν.

Υπάρχουν συνεπώς δυο βασικοί λόγοι γιατί θα πρέπει να εφαρμόσουμε την αρχική δέσμευση των Πρασίνων σε μια νέα πολιτική θεμελιώδους αντιπολίτευσης. Πρώτον οι επαγγελματίες πολιτικοί σε αναζήτηση της καριέρας αναπόφευκτα ξεπουλούν το κίνημα. Δεύτερον, υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα από μερικούς εκλεγμένους αξιωματούχους που θέλουμε να αλλάξουμε στην εξουσιαστική δομή του συστήματος.

Οι επαγγελματίες πολιτικοί ξεπουλούν
Η άνοδος του χώρου των Δυτικογερμανών Πρασίνων είναι ουσιαστικά σαν μια ανακεφαλαίωση της ανόδου των αναμορφωτών του σοσιαλιστικού κινήματος στις αρχές του 20ου αιώνα. Με αυτή την προηγούμενη εμπειρία, πλήρως υπό εξέταση, οι Πράσινοι διαμορφώθηκαν ως αριστερή αντιπολίτευση των Σοσιαλδημοκρατών στα τέλη της δεκαετίας του 70. Και στις δύο περιπτώσεις, των σοσιαλιστών και των Πρασίνων, με την αύξηση της εκλογικής επιτυχίας, προχώρησαν μπροστά οι καριερίστες πολιτικοί και άρχισαν να συμβιβάζονται και έπειτα να αντικρούουν το πρόγραμμα του κόμματος, προκειμένου να εκλεγούν. Απέκτησαν τόσο έντονο ενδιαφέρον για την εκλογή και την επανεκλογή τους ώστε συχνά υπονόμευσαν κάθε δέσμευση στις προγραμματικές αρχές του κινήματος. Στην περίπτωση των Πρασίνων, η εναλλαγή εγκαταλείφθηκε σχεδόν αμέσως από την πρώτη εκλεγμένη κοινοβουλευτική ομάδα. Γρήγορα αυτοί οι επαγγελματίες πολιτικοί απαίτησαν από το κόμμα των Πρασίνων να σταματήσει να επιδοκιμάζει τις ειρηνικές και αντιπυρηνικές διαδηλώσεις, για να μην δυσαρεστηθούν κάποιοι ψηφοφόροι.

Έπειτα δικαιολόγησαν την υποχώρηση τους από το πρόγραμμα των Πρασίνων με το επιχείρημα ότι δεν αντιπροσωπεύουν μόνο τα μέλη των Πρασίνων αλλά όλους τους πολίτες που τους ψήφισαν. Και βέβαια αυτοί οι ψηφοφόροι είναι μια απρόσωπη μάζα, χωρίς τις διαδικασίες διαβούλευσης με τις οποίες θα μπορούσαν να παίρονται συλλογικές αποφάσεις. Αυτό δίνει το περιθώριο στους επαγγελματίες πολιτικούς να κατασκευάσουν όποια θέση θέλουν, όπως συνέβη με την «σιωπηλή πλειοψηφία» του Nixon.

Οι σοσιαλιστές στις αρχές τους 20ου αιώνα είχαν χτίσει μια μικρή αυτοκρατορία από σωματεία, συνεταιρισμούς και πολιτικά κέρδη από εκλεγμένους σε θέσεις εξουσίας. Πολλοί επωφελήθηκαν για καριέρες και περιουσίες. Είχαν αποκτήσει προσωπικά οφέλη στο καπιταλιστικό σύστημα. Έτσι, όταν οι καπιταλιστές προχώρησαν στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σοσιαλιστές πολιτικοί, αντί να ακολουθήσουν τις αποφάσεις τους να μην πολεμήσουν σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθούν για έλλειψη πατριωτισμού και να τους πάρουν την μικρή τους αυτοκρατορία, ψήφισαν τις πολεμικές δαπάνες. Η επιλογή των Πρασίνων ήταν πιο γρήγορη και λιγότερο δραματική. Έτσι τα τελευταία χρόνια παρακολουθήσαμε το εξευτελιστικό θέαμα, Πράσινοι υπουργοί περιβάλλοντος στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο να είναι υπεύθυνοι για την απόρριψη επικίνδυνων αποβλήτων σε κοινότητες όπου το περιβαλλοντικό κίνημα, που κανονικά θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν, διαμαρτυρόταν ενάντια στις ενέργειες αυτές. Όπως και οι σοσιαλιστές πριν από αυτούς, οι Δυτικογερμανοί Πράσινοι έγιναν μέρος του συστήματος στο οποίο αρχικά είχαν αντιταχθεί.

Εκλεγμένοι στο αξίωμα, αλλά όχι στην εξουσία
Αυτό το ξεπούλημα και οι επιλογές του εκλογικού ρεφορμισμού δεν συμβαίνουν μόνο επειδή οι ιδιοτελείς πολιτικοί χτίζουν καριέρες για τους εαυτούς τους. Έχει επίσης να κάνει με την εξουσιαστική δομή του καπιταλισμού και του έθνους-κράτους. Οι Πράσινοι θα μπορούσαν να σαρώσουν τα αξιώματα αλλά όχι την εξουσία, επειδή υπάρχει κάτι περισσότερο στη δομή της εξουσίας απ’ ότι στους εκλεγμένους αξιωματούχους:

  1. Υπάρχει το απόρρητο βέτο του εταιρικού κεφαλαίου. Αν οι μεταρρυθμίσεις που πρόκειται να εφαρμοστούν δεν αρέσουν στις επιχειρήσεις, τότε το κεφάλαιο ουσιαστικά μπορεί να απεργήσει. Μπορούν να από-επενδύσουν, να διαλύσουν την οικονομία και μετά να κατηγορήσουν και να δυσφημίσουν τους Πράσινους μεταρρυθμιστές. Η ιστορία του 20ού αιώνα είναι γεμάτη με παραδείγματα σοσιαλιστών μεταρρυθμιστών, εθνικιστών του Τρίτου Κόσμου και τώρα Πράσινων διοικήσεων που ανέλαβαν καθήκοντα σε τοπικό, επαρχιακό και εθνικό επίπεδο και αναγκάστηκαν να περιορίσουν σοβαρά το μεταρρυθμιστικό τους πρόγραμμα λόγω των απειλών αποεπένδυσης από το εταιρικό κεφάλαιο.
  2. Υπάρχει μια μη αιρετή γραφειοκρατία η οποία έχει τα δικά της συμφέροντα να προασπίσει, συμφέροντα συνδεδεμένα με το status quo μέσα στο οποίο αναπτύχτηκε. Ξανά τα παραδείγματα είναι άφθονα αλλά παραπέμπουμε σε ένα: η νίκη του Harold Washington επί του καθεστωτικού μηχανισμού του Σικάγου τον έκανε δήμαρχο αλλά δεν του έδωσε την εξουσία να διεκπεραιώσει ούτε μια από τις πιο απλές και ξεκάθαρες υποσχέσεις του, όπως η επιδιόρθωση μιας λακκούβας στους δρόμους στις, μαύρες κατά πλειοψηφία, Νότιες και Δυτικές περιοχές της πόλης. Το -δημιουργημένο από τον μηχανισμό- τμήμα επιδιόρθωσης των δρόμων εξακολούθησε να παραμελεί τις κοινότητες των μαύρων.
  3. Υπάρχει ο μη εκλεγμένος στρατός. Η Χιλή του Αλιέντε είναι από τα αμέτρητα παραδείγματα ενός μεταρρυθμιστικού κινήματος που τσακίστηκε με αιματηρή βία, σ’ αυτή την περίπτωση με τη συστηματική δολοφονία 20.000 ακτιβιστών που αποτελούσαν τον πυρήνα του κινήματος. Ο στρατός των ΗΠΑ και η CIA το κάνουν συνέχεια εδώ και δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Δείτε τι έκανε το πρόγραμμα COINTELPRO [3] του FBI στο κόμμα των Μαύρων Πανθήρων και στο Αμερικάνικο Ινδιάνικο Κίνημα. Πριν μερικά χρόνια ανακαλύψαμε ότι ο Oliver North αναζητούσε τη νομική βάση για να υποστηρίξει τους συνεργαζόμενους με τις ΗΠΑ ακτιβιστές της Κεντρικής Αμερικής, ακόμα και όταν το Κογκρέσο είχε κόψει την χρηματοδότηση στους δεξιούς αντάρτες (Contras). Είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστέψουμε ότι το κράτος των ΗΠΑ θα κάτσει χαλαρά ενώ οι Πράσινοι αναδιαρθρώνουν την κοινωνία με νομοθετικά μέτρα;
  4. Τέλος, υπάρχει ο εταιρικός τύπος, τα ΜΜΕ και η βιομηχανία της ψυχαγωγίας οι οποίοι, μέρα μπαίνει – μέρα βγαίνει, κάθε ώρα και στιγμή, τρομπάρουν προς τα έξω την κυρίαρχη άποψη για τον κόσμο. Πολύ πριν ένα αμερικάνικο πράσινο κίνημα βρεθεί στη θέση να απειλήσει το κεφάλαιο, την γραφειοκρατία ή τη στρατιωτική καταπίεση, θα πρέπει να δημιουργήσει ένα κίνημα αντικουλτούρας που να προάγει την ελεύθερη κρίση στο μυαλό ενός κοινού που βάλλεται συνεχώς από την καθεστωτική προπαγάνδα.

Εν συντομία, θα μπορούσαμε να εκλέξουμε Πράσινους σε κάθε δημόσιο αξίωμα της χώρας αλλά το κατεστημένο θα εξακολουθεί να διοικεί την χώρα μέσω του ελέγχου του στο κεφάλαιο, τη γραφειοκρατία, τα ΜΜΕ, το στρατό και τις υπηρεσίες της μυστικής αστυνομίας.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι, οι Πράσινοι πρέπει να είναι κυρίως ένα εξωκοινοβουλευτικό κίνημα διότι το μόνο πράγμα που μπορεί να αντιμετωπίσει την εξωκοινοβουλευτική εξουσία του κατεστημένου είναι ένα δημοφιλές, πλειοψηφικό κίνημα έτοιμο και με θέληση να αναλάβει εξωκοινοβουλευτική άμεση δράση για να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα αλλαγής όταν το κατεστημένο θα αντισταθεί μέσω της εξωκοινοβουλευτικής εξουσίας του.
Χρειαζόμαστε έναν βραχίονα του κινήματος που να είναι εκλογικός – για να εκφράσει το πρόγραμμα μας, για να ενημερώσει τους πολίτες για το σύστημα και για το τι χρειάζεται για να γίνει αληθινά δημοκρατικό, για να φέρει περισσότερούς ανθρώπους στον Πράσινο πολιτικό φορέα. Μπορούμε να το κάνουμε παίρνοντας μέρος στις εκλογές και εκλέγοντας ανθρώπους σε νομοθετικά αξιώματα (όπου σε αντίθεση με τα εκτελεστικά στελέχη, μπορούμε να διατηρήσουμε μια ηθική, αντιπολιτευτική και εκπαιδευτική στάση και όχι να είμαστε υπεύθυνοι για τη διαχείριση ενός συστήματος που ενώ θέλουμε να το αλλάξουμε, δεν έχουμε την εξουσία να το αλλάξουμε). Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την εκλογική αρένα, ακριβώς επειδή είναι σημαντική για τη δημόσια συζήτηση και για την παρουσίαση μιας ολοκληρωμένης ανάλυσης και ενός προγράμματος και επειδή μας ταιριάζει περισσότερο από τα μονοθεματικά κινήματα, τα οποία τείνουν να συνασπίζονται γύρω από χαμηλούς κοινούς παρανομαστές. Όμως αυτή η εκλογική δραστηριότητα πρέπει να είναι μέρος μιας συνολικής στρατηγικής η οποία θα αξιολογείται συλλογικά και θα αποφασίζεται από τα μέλη. Αν το εκλογικό «κόμμα» διαχωριστεί, θα επικρατήσουν σε αυτό οι καριερίστες.

Οι Πράσινοι – μια πολιτική οργάνωση, τόσο εκλογική όσο και εξω-εκλογική

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι χρειάζεται να διαχωρίσουμε το «κόμμα» από το «κίνημα» διότι κάποιοι Πράσινοι «μπαίνουν» στην εκλογική λογική και κάποιοι όχι. Αυτή η θέση σημαίνει να εγκαταλείψουμε αυτό που μπορεί να κάνει την Πράσινη πολιτική μια νέα πολιτική. Σημαίνει να αποδεχθούμε την πολιτική όπως αυτή προσδιορίζεται από το σύστημα, το οποίο συστηματικά αποδυναμώνει τον λαό και διαιωνίζει την ψευδαίσθηση ότι οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι έχουν πραγματική εξουσία. Ως Πράσινοι πρέπει να καλέσουμε τους ακτιβιστές να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα: τόσο ο εκλογικισμός όσο και ο μονοθεματικός κινηματισμός έχουν περιορισμένη επίδραση και είναι αδιέξοδοι. Πρέπει να απαντήσουμε στους ακτιβιστές που «μπαίνουν» στη μια ή στην άλλη λογική, επιμένοντας στην αρχή ότι μέρος του να είσαι Πράσινος είναι να είσαι σε μια πολιτική οργάνωση που συνδυάζει εκλογική και εξω-εκλογική δράση.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι χρειάζεται να διαχωρίσουμε το «κόμμα» από το «κίνημα» διότι κάποιοι Πράσινοι «μπαίνουν» στην εκλογική λογική και κάποιοι όχι. Αυτή η θέση σημαίνει να εγκαταλείψουμε αυτό που μπορεί να κάνει την Πράσινη πολιτική μια νέα πολιτική. Σημαίνει να αποδεχθούμε την πολιτική όπως αυτή προσδιορίζεται από το σύστημα, το οποίο συστηματικά αποδυναμώνει τον λαό και διαιωνίζει την ψευδαίσθηση ότι οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι έχουν πραγματική εξουσία. Ως Πράσινοι πρέπει να καλέσουμε τους ακτιβιστές να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα: τόσο ο εκλογικισμός όσο και ο μονοθεματικός κινηματισμός έχουν περιορισμένη επίδραση και είναι αδιέξοδοι. Πρέπει να απαντήσουμε στους ακτιβιστές που «μπαίνουν» στη μια ή στην άλλη λογική, επιμένοντας στην αρχή ότι μέρος του να είσαι Πράσινος είναι να είσαι σε μια πολιτική οργάνωση που συνδυάζει εκλογική και εξω-εκλογική δράση.

Ένα άλλο επιχείρημα κατά του διαχωρισμού είναι ότι οι εκλογικοί θα υπερισχύσουν των εξω-εκλογικών αν είναι διαχωρισμένοι. Αυτό συνέβη στους Δυτικογερμανούς Πράσινους. Όμως αν μάθουμε από τα λάθη τους, μπορούμε να λάβουμε μια συνειδητή απόφαση να κάνουμε την εκλογική δράση ένα όπλο μια διευρυμένης πολυδιάστατης στρατηγικής.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι τόσο οργανωτικό όσο συνειδησιακό. Αν υπάρχει μια οργανική ρύθμιση που θα αναπαράγει τον γνήσιο εκλογικισμό και τον πολιτικό καριερισμό του ξεπουλήματος, αυτή θα είναι ο διαχωρισμός του εκλογικού «κόμματος».
Αν τα πράσινα κόμματα είναι μόνο για εκείνους που είναι «εντός» της εκλογικής λογικής, οι πολιτικάντηδες θα τους χρησιμοποιήσουν, θα κάνουν πιο ήπιο το πρόγραμμα τους και τα Πράσινα κόμματα θα γίνουν μέρος του συστήματος, φορώντας ένα πράσινο προσωπείο σε ένα εγγενώς αντιοικολογικό και αντιανθρώπινο σύστημα. Ο κανόνας που θα διατηρήσει καλύτερα την Πράσινη εκλογική δράση υπό έλεγχο μέσα σε μια συνολική στρατηγική, είναι εκείνος στον οποίο οι υποψήφιοι και οι εκλεγμένοι λογοδοτούν στα μέλη τα οποία συλλογικά αξιολογούν και βάζουν προτεραιότητα στις πράξεις μας, εκλογικά και εξω-εκλογικά.

Υπονομεύουμε τόσο το «κίνημα» όσο και το «κόμμα» με τη δημιουργία μιας οργανωτικής δομής υπερβολικά σύνθετης και πολύπλοκης, όλο και πιο δύσκολης να την κατανοήσουν τα απλά μέλη. Πρέπει να απλοποιήσουμε και να εξηγήσουμε την δομή μας, όχι να την μπερδέψουμε ακόμα περισσότερο. Με δυο οργανισμούς, ένα «κόμμα» και ένα «κίνημα», θα χάσουμε τις γραμμές της υπευθυνότητας μέσα σε ακατάσχετες συζητήσεις για «παράλληλα αλλά επικαλυπτόμενα», «χωριστά αλλά όχι διαχωρίσιμα», «αυτόνομα αλλά και υποσύνολα» (όπως έχει ποικιλοτρόπως περιγραφεί η ιδέα). Οι οργανώσεις «GCoC» (Green Committees of Correspondence [4]) πρέπει να γίνουν απλώς οι «Πράσινοι», μια πολιτική οργάνωση με ένα σώμα μελών που συζητά και αποφασίζει για όλο το εύρος των δραστηριοτήτων που αναλαμβάνουμε, από τις εκλογικές εκστρατείες ή τις εκστρατείες δράσης, στα εναλλακτικά εγχειρήματα όπως οι εκδόσεις μας και οι οικονομικοί συνεταιρισμοί και τα εκπαιδευτικά προγράμματα των μη κερδοσκοπικών οργανισμών μας. Αυτά τα ίδια τα μέλη πρέπει να εκλέγουν και να μπορούν να ανακαλέσουν τους ανθρώπους που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, σε καθέναν από αυτούς τους τομείς.

Κι αυτό δεν είναι για να πούμε ότι τα ανεξάρτητα έντυπα, οι εναλλακτικές πρωτοβουλίες, οι καμπάνιες δράσης και οι διάφορες ομάδες με τις οποίες μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες , δεν πρέπει να δρουν χωρίς έλεγχο από τους Πράσινους. Αντίθετα, πρέπει να δρουν ανεξάρτητα διότι οι ανεξάρτητες απόψεις και οι δράσεις τους θα μας κρατούν σε εγρήγορση και θα μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε.

Η εκλογική δράση είναι ουσιωδώς διαφορετική. Είναι η αρένα, περισσότερο από κάθε άλλη, όπου μπορούμε να παρουσιάζουμε τις συλλογικές απόψεις μας, δημόσια. Το να την δημιουργήσουμε σαν μια ξεχωριστή οντότητα, θα την μετατρέψει σε ένα συμβατικό κόμμα, όπου το θέμα θα είναι να εκλεγούμε με κάθε κόστος, παρά να προχωρήσουμε ένα Πράσινο πρόγραμμα. Αυτό θα είναι το τέλος των Πρασίνων ως μια πραγματική εναλλακτική σε ένα σάπιο σύστημα που πρέπει να αλλάξουμε.

Σημειώσεις:
[1] Ο Howie Hawkins (1952) είναι μέλος του Πράσινου Κόμματος των ΗΠΑ και ήταν αρκετές φορές υποψήφιος για κυβερνήτης της Νέας Υόρκης ή για άλλες θέσεις.

[2] Το Πράσινο Κόμμα των ΗΠΑ (Green Party of the United States) δημιουργήθηκε το 2001 και βασίζεται σε 4 πυλώνες, την ειρήνη, την οικολογία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία καθώς και σε 10 αρχές. Περισσότερες πληροφορίες: http://www.gp.org/ και https://en.wikipedia.org/wiki/Green_Party_of_the_United_States

[3] Το COINTELPRO (Counter Intelligence Program, 1956-1971) ήταν μια σειρά κρυφών και παράνομων σχεδίων του FBI με σκοπό την δυσφήμιση και τον εμποδισμό εγχώριων πολιτικών οργανώσεων. Περισσότερα στο https://en.wikipedia.org/wiki/COINTELPRO

[4] Οι αποκεντρωμένες Επιτροπές Απόκρισης (Committees of Correspondence) του 1985 διαμορφώθηκαν το 1990 σε μια πιο κεντρική δομή, τις Πράσινες Επιτροπές Απόκρισης (Green Committees of Correspondence, GCoC). Ο εσωτερικός διάλογος ανάμεσα στην εκλογική και την εξω-εκλογική αντίληψη οδήγησε σε μια εύθραυστη «συμβιβαστική συμφωνία» και στην δημιουργία του σχήματος Πράσινοι/Πράσινο Κόμμα των ΗΠΑ (Greens/Green Party USA, 1991-2005). Η συμφωνία δεν κράτησε πολύ καθώς οι πράσινοι των ΗΠΑ χωρίστηκαν σε δύο κόμματα, το Δίκτυο Πράσινης Πολιτικής (Green Politics Network) και το Σύνδεσμο των Πολιτειακών Πρασίνων Κομμάτων (Association of State Green Parties, 1996-2001).

Απόδοση στα ελληνικά: Κατερίνα Βουτυράκη, Αριστείδης Παπαδάκης